رصدگر مرگ

[ali_shiraz1990]

رصدگر مرگ


تصور کنيد عده اي در لحظه مرگ کسي بر بالينش بنشينند و با اشتياق به تماشاي مردن آن بپردازند! اگر فکر مي کنيد اين کار کمي نامعمول است اشتباه فکر مي کنيد زيرا ستاره شناسان براي اولين بار موفق شدند مرگ يک سياره فراخورشيدي را که توسط ستاره خود بلعيده مي شود به صورت مستقيم رصد کنند. به گزارش خبرگزاري مهر، اين همنوع خواري کيهاني که در صورت فلکي ارابه ران رخ داده است را دانشمندان رصدخانه ملي نجوم چين، دانشگاه کاليفرنيا در سانتا کروز و بنياد ملي علوم آمريکا رصد کرده اند.
قرباني، سياره اي به نام Wasp-12b است که در اطراف ستاره اي در ابعاد خورشيد مي چرخد. زماني که اين سياره در سال 2008 کشف شد بلافاصله غيرعادي بودن خود را در ميان بيش از 400 سياره فراخورشيدي که تاکنون کشف شده اند نشان داد و به همين علت از آن زمان توسط اين تيم بين المللي زير نظر گرفته شد.
اين جرم آسماني، سياره اي گازي شکل است که 6 برابر بزرگتر از سياره مشتري بوده و بسيار نزديک به ستاره خود است. در واقع فاصله آن 75 برابر نزديکتر از فاصله زمين به خورشيد است. اين نزديکي بسيار زياد اثراتي منفي بر روي اين سياره گذاشت و نيروي جاذبه زياد ستاره سبب بدشکلي و گرم شدن بيش از حد آن شد. به طوري که دماي اين سياره به بيش از دو هزار و 500 درجه سانتيگراد رسيد و اين جرم آسماني تبديل به يک توپ جوشان کيهاني شد. براساس گزارش نيچر، نيروي جاذبه زياد موجب شد مواد لايه هاي خارجي سياره جذب ستاره شده و در اطراف سياره حلقه هايي شبيه به حلقه هاي زحل ايجاد شوند.

دانشمندان در مطالعات تازه خود به بررسي شواهد جمع‌آوري شده پرداخته و چنين نتيجه‌گيري کرده‌اند که تنها توضيح ممکن براي اين شواهد زمين‌شناسي و تخريبي در اين مقياس، برخورد يک سنگ آسماني با زمين است.

دانشمندان به رصد مرگ اين سياره بيچاره بسنده نکردند و به سراغ دايناسورهاي منقرض شده هم رفتند به طوري که سن آن ها را 10 ميليون سال پيرتر کردند!
دانشمندان باستان شناس و زمين شناس دريافتند نياکان چهار پاي ماقبل تاريخ نسبت به تاريخي که تصور مي رفت 10 ميليون سال پيش تر در زمين زندگي مي کرده اند. زيرا موفق به شناسايي موجوداتي در ابعاد سگي بزرگ شده اند که نشانه هاي فاميلي با دايناسورها از خود نمايان ساخته اند. اين گونه جديد بخشي از گروه خواهر دايناسورهاي «سيلسورها» به شمار مي روند، دايناسورهايي که به دليل بهره بردن از ويژگي هاي متعدد دايناسورها در خانواده اين جانداران در نظر گرفته مي شوند اما از ويژگي کليدي که تمامي دايناسورها از آن بهره برده اند، محروم هستند.
با وجود اينکه گمان مي رفت قديمي ترين دايناسورها 230 ميليون سال سن دارند اما حضور نزديکترين عضو از خانواده آن ها در دوره اي 10 ميليون سال پيش تر نشان مي دهد سيلسورها و ديگر اعضاي خاندان دايناسورها از اجدادي 240 ميليون ساله ريشه گرفته اند.

البته سن دايناسورها ربطي به بحث نجوم ندارد اما چون باخبر شديم همين دانشمنداني که در بالا عنوان کرديم با هم به اجماع رسيده اند و علت انقراض دايناسورها را برخورد سنگي آسماني به قطر 10-15 کيلومتر در 65 ميليون سال پيش عنوان کرده اند اين مطلب را مطرح کرديم!
خبر آنلاين: 65 ميليون سال پيش، انقراض گسترده‌اي در سطح زمين اتفاق افتاد که بيش از 60 درصد موجودات زنده روي زمين را نابود کرد. در اين کشتار دسته جمعي که به انقراض کرتاسه مشهور است، دايناسورها، تراسورهاي پرنده و خزندگان بزرگ دوزيست، از بين رفتند و راه را بر چيره شدن پستانداران در زمين باز کردند.
هيات بين‌المللي شامل 41 کارشناس براي تعيين علت انقراض گسترده کرتاسه در حدود 65 ميليون سال قبل، شواهدي را که طي 20 سال گذشته فراهم شده بود مرور کرد. بررسي اين شواهد مؤيد آن است که انقراض، ناشي از برخورد يک سيارک يا دنباله‌دار عظيم به زمين است که بقاياي آن در چيکسولوب واقع در شبه‌جزيره يوکاتان مکزيک برجا مانده است.
برخورد اين سنگ 10 تا 15 کيلومتري به شبه‌جزيره يوکاتان، باعث آزاد شدن انرژي‌اي معادل 100 هزار ميليارد تن تي.ان.تي شد که يک ميليارد برابر قدرت انفجاري بمب‌هاي اتمي است که بر فراز هيروشيما و ناکازاکي منفجر شد. گودال عظيمي که از آن حادثه بر جا مانده، 180 کيلومتر قطر دارد و يک گسل مدور به قطر 240 کيلومتر نيز در اطراف آن قرار دارد.
دانشمندان در مطالعه تازه خود به بررسي شواهد جمع‌آوري شده توسط فسيل‌شناسان، زمين‌شيمي‌دانان، طراحان مدل‌هاي اقليمي، ژئوفيزيک‌دانان و رسوب‌شناسان پرداخته و چنين نتيجه‌گيري کرده‌اند که تنها توضيح ممکن براي اين شواهد زمين‌شناسي و تخريبي در اين مقياس، برخورد يک سنگ آسماني با زمين است.